Wanneer filmmaker Wim van der Aar in 1996 op de geluidstapes van ene Guido van Waveren stuit, start hij een zoektocht naar zijn levensverhaal. Guido, jongste telg van een invloedrijke familie, nam in de jaren zeventig meer dan zestig uur aan monologen, gesprekken en telefoongesprekken op. De geluidstapes geven een unieke inkijk in zijn tragische levensverhaal: van zijn eenzame en bizarre jeugd in Heemstede tot zijn verdere maatschappelijke vervreemding in Amsterdam, waar hij zonder opleiding en werk leeft van het geld van zijn familie, in een typisch jaren zeventig decor van vrije liefde, communeplannen en experimentele therapieën. De geluidstapes gecombineerd met associatieve montages van dromerige beelden leggen een link tussen Guido’s gedachten, het tijdsbeeld waarin de tapes zijn opgenomen en de zoektocht van Wim van der Aar naar de achterliggende werkelijkheid. Zijn research leidt tot conclusies die de maker van de tapes niet heeft kunnen trekken en tot verbanden die hij niet gezien heeft. Gaandeweg ontstaat helderheid en betekenis te midden van de rookgordijnen waartussen Guido van Waveren is opgegroeid.